Focus Op

Een verhaal

Er was eens een verhaal een verhaal dat sommige een spookverhaal zouden noemen en anderen een sprookje.

Dit verhaal was opgetekend ergens hoog hoog tussen de wolken en misschien nog wel hoger tussen de planeten en de sterren. Op weg naar de aarde werd het verhaal gekust door de maan en de zon en ook de wind kwam even langswaaien om het zijne er aan toe te voegen. Eenmaal geland op aarde werd het met open armen door haar ontvangen en sloeg het verhaal de bladzijden op zodat een ieder die het wilde het lezen kon.

Sommige lazen en werden boos en sloegen de bladzijde waar ze gebleven waren en rende weg anderen die kwamen niet verder dan drie regels en moesten er van huilen en konden door hun tranen niets meer zien. Weer anderen werden er vrolijk van of raakte zelfs in extase en huppelde dan verder en er waren er die niet konden stoppen ongeacht wat er kwam die gewoon wilde lezen wat er te lezen stond. het verhaal vond in het begin al die reacties wel wonderlijk. Het vroeg zich af hoe het toch kwam dat er zoveel andere manieren van reageren op de woorden op de bladzijden bestonden. De woorden wijzigde zich immers niet en het verhaal was dat wat het was een verhaal niet meer en niet minder.

Tot op zekere dag er een bonte kraai langs hupte. ze las de woorden van begin tot eind. Het verhaal bemerkte geen enkele emotie en toch ook alle emoties tegelijk. Stil wachtte het tot de bonte kraai bij de laatste punt was aanbelandt. Er gebeurde niets. 'Waarom word jij niet boos', vroeg het verhaal? De bonte kraai hipte naast het verhaal; 'waarom zou ik boos worden ik ben al zo vaak boos geweest en leidt me enkel af van de woorden'. het verhaal zweeg. toen vroeg het; 'waarom word je dan niet verdrietig'? 'Ach verhaal' zei de bonte kraai 'ik heb al zo vaak tranen vergoten en bemerkt dat ik dan het zicht verlies dus waarom zou ik dat nu doen terwijl ik juist benieuwd ben naar de rest'. het verhaal wapperde met een paar bladzijden. 'ja maar hallo waarom word je dan niet blij of raak je niet in extase'? De bonte kraai was even stil en zei toen 'lief verhaal met alles wat ik lees, lees ik de woede het verdriet de liefde en de extase als ik de woorden toelaat zijn ze er allemaal volledig en daarmee worden elke keer mijn veren gekleurd. je verhaal raakt me diep en wel zo diep dat het terugkeert naar de oorsprong van waaruit ook ik ontstaan ben en daarmee word het woord licht'.

Het verhaal ontstak in toorn. Het verhaal verging tot tranen het verhaal borrelde op in extase en het verhaal sloot zich in liefde. Het vloog op naar de wolken hoger en hoger misschien wel tot tussen de planeten en de sterren en onderweg kuste het de wind en beminde het de zon en de maan.

Elk mens heeft een verhaal. Het is niet zo handig een verhaal te lezen onderwijl je eigen boek te openen, wel zo menselijk. Als echter een mens je zegt dat je het verkeerd leest, waarom twijfel jij dan?